شب ادراری

 

شب ادراری يعنی خيس کردن لباس زير و رختخواب زمانی که با توجه به سن عقلی انتظار می رود کودک کنترل ادرار داشته باشد. اين اتفاق حداقل دوبار در هفته به مدت سه ماه بايد تکرار شود. از طرف ديگر سن عقلی کودک بايد حداقل پنج سال تمام باشد. بنابراين کودکان دارای ناتوانی هوشی بايد وقت بيشتري برای آموزش کنترل ادرار داشته باشند. اغلب کودکان بطور غير عمدی خود را خيس می کنند و بعد از خيس کردن متوجه آن می شوند. شيوع شب ادراری با افزايش سن کاهش می يابد. در حاليکه 7% کودکان پنج ساله شب ادراری دارند اين ميزان در هجده سالگی به 1% می رسد.
    از نظر سبب شناسی در ابتدا بايد به اختلالات جسمی که ممکن است منجر به بروز شب ادراری شوند توجه نمود. بنابراين بايد در ابتدا اختلالاتی مانند ديابت شيرين و ديابت بی مزه, عفونتهای ادراری و... مورد بررسی قرار گيرند و در صورت عدم وجود آنها به ساير مسائل در مورد شب ادراری پرداخته شود.
    عوامل ژنتيک نقش مهمی در بروز شب ادراری دارند. بطوری که اقوام درجه اول 75% کودکان مبتلا به شب ادراری اين مسئله را در دوران کودکی خود داشته اند. اگر پدری در دوران کودکی مبتلا به شب ادراری بوده شانس ابتلاء فرزند او 7 برابر می شوند.
    تعداد کمی از کودکان مبتلا به شب ادراری آنقدر خواب عميقی دارند که علائمی را که مثانه بدليل پر شدگی به مغز می فرستد درک نمی کنند. در اغلب موارد مثانه کودک مشکل خاصی ندارد و فقط حجم آن کوچک است و با ميزان کمتری از ادرار پر می شود و نياز به تخليه دارد. مثانه کودک هنوز آنقدر گنجايش ندارد که بتواند در تمام طول شب ادرار توليد شده را در خود نگهدارد و در حقيقت سر ريز می شود. در بعضی موارد هم ترشح شبانه هورمون کنترل کننده ادرار کافی نيست و بنابراين اين حجم ادرار زيادتر است.
    از طرف ديگر گاهی استرسهايی مانند تولد فرزند ديگر، شروع مدرسه, اسباب کشی, طلاق, مرگ عزيزان و... در خانواده باعث بروز شب ادراری می شوند. در مواردی که کودک پس از اينکه حداقل يکسال تمام خشک بوده, دچار شب ادراری استرسهای خانوادگی مطرح است.

 

برای مطالعه مقاله ی کامل دکتر کتایون خوشابی در باب   شب ادراری   کلیک نمایید.